• Bewerking
  • Verpakking
  • Transport
  • Componenten
  • Opslag
  • Diensten
  • Besturing

Inventech Benelux BV

Insmeren met nanodeeltjes

donderdag, 01 mei 2014

Large_insmeren_met_nanodeeltjes

Het is zover, de temperatuur stijgt weer en Nederland maakt zich op voor een warme zomer. Massaal zullen we weer richting het strand trekken om daar onze witte huid te laten verkleuren. Dat mooie bruine kleurtje is alleen helaas voor veel mensen niet weggelegd. Dus wordt er gesmeerd met liters zonnebrand om verbranding van de huid te voorkomen. Maar wat smeren we nu eigenlijk op onze huid?

In zonnebrandcrèmes wordt gebruik gemaakt van de uv-filters die bedoeld zijn om uw huid tegen bepaalde uv-straling te beschermen door uv-straling te absorberen, te reflecteren of te verstrooien. Vaak wordt hiervoor gebruik gemaakt van mineralen, zoals titaniumdioxide en zinkoxide. En hoewel deze ingrediënten niet gezond klinken, zijn ze niet schadelijk voor ons lichaam. Een nadeel van de minerale uv-filters is wel dat ze een witte waas achterlaten op de huid na het insmeren. Omdat niemand graag met een witte waas op de huid rondloopt, is de industrie op zoek gegaan naar een manier om dit te verminderen. Dit is gelukt door extreem kleine deeltjes titaniumdioxide of zinkoxide te gebruiken. Deze extreem kleine deeltjes, tussen de 1nm en 100nm (1nm = 1 miljardste meter) groot worden ook wel nanodeeltjes genoemd. Deze nanodeeltjes laten zoals gezegd een zeer lichte tot geen witte waas meer achter, maar wat is het effect van nanodeeltjes op en in onze huid? Daar kan op dit moment nog niemand echt antwoord opgeven. Sinds 11 juli 2013 is de leverancier van onder andere zonnebrandcrèmes verplicht om op de verpakking te vermelden dat zijn product nanodeeltjes bevat. Er staat dan achter het betreffende ingrediënt tussen haakjes “nano” vermeldt. Dit geeft echter niet aan hoeveel nanodeeltjes er in zitten en wat dat dan voor u als consument betekent. Om voor u als consument inzichtelijk te maken wat het effect mogelijk zou kunnen zijn op uw gezondheid, zou de hoeveelheid nanodeeltjes in een product vermeld moeten worden. Met de bevestiging dat deze hoeveelheid niet schadelijk is voor onze gezondheid.

Wat is nanomateriaal?

De Europese Commissie heeft een definitie vastgesteld voor nanomateriaal1. Een definitie vaststellen is één, maar de metingen om te bepalen of er daadwerkelijk sprake is van nanomateriaal is iets anders. Op dit moment worden er in diverse laboratoria metingen uitgevoerd op onder andere titaniumdioxide om te bewijzen dat nanomateriaal meetbaar is. Deze meting kan worden uitgevoerd met behulp van sedimentatie (bezinking). Denk aan een emmer water waaraan zandkorrels worden toegevoegd. De grote zandkorrels zakken snel naar de bodem van de emmer, terwijl de kleine korrels er een eeuwigheid over lijken te doen. Door de emmer hard rond te draaien wordt de zwaartekracht aan de bodem van de emmer groter, waardoor de korrels sneller naar de bodem zakken.

Dit principe wordt gebruikt in de Disc Centrifuge van CPS Instruments. In plaats van water wordt er gebruik gemaakt van vloeistoffen met verschillende dichtheden, dit heet differentiële sedimentatie. Hierbij worden in een snel draaiende holle disc de vloeistoffen geïnjecteerd, deze vloeistoffen worden ook wel het gradiënt genoemd. Door de verschillende dichtheden blijft de dispersievloeistof op het gradiënt liggen en sedimenteren de deeltjes stabiel langs de detector naar de buitenkant van het gradiënt. Door het meten van de tijd die de deeltjes nodig hebben om te sedimenteren en deze te vergelijken met de tijd van een bekende standaard worden de grootten van de deeltjes bepaald.

Jezelf insmeren met nanodeeltjes, het klinkt vreemd en velen van ons weten niet dat ze dit al jaren doen. De Europese Commissie bekommert zich over onze gezondheid en de industrie is druk bezig met technieken die het meten van nanomateriaal mogelijk maken. Maar wat doen wij, als consument, ondertussen? Wij kijken uit naar een lange en warme zomer waarin we veel zonnebrand op onze tere witte huidjes zullen smeren.

1 De definitie van de Europese Commissie luidt als volgt: ‘Nanomateriaal is een natuurlijk, incidenteel of geproduceerd materiaal dat uit deeltjes bestaat, in ongebonden toestand of als een aggregaat of agglomeraat en waarvan minstens 50% van de deeltjes in de gekwantificeerde grootteverdeling een of meer externe dimensies bezitten binnen het bereik van 1 nanometer tot 100 nanometer.’

Ing. Daniëlle Pladdet is werkzaam als product support engineer bij CPS Instruments Europe onderdeel van Inventech Benelux BV. Na een de opleiding analystische chemie en een aantal jaren gewerkt te hebben op een labortorium met LC-MSMS, is zij nu al ruim 3 jaar verantwoordelijk voor de applicatietesten met de Disc Centrifuges en ondersteunt de verkopers en laboratoria bij diverse applicatie vraagstukken.